Dokonując kontroli terminowości wniesienia skargi, w oparciu o treść art. 53 ust. 1 Ppsa należało więc uznać, że skarga została wniesiona po terminie. Termin 30 - dniowy do wniesienia skargi upłynął bowiem z dniem 23 października 2009 r., natomiast skarga została wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 29 października 2009 r. W tym bowiem dniu skarga została nadana przez NSA w polskim urzędzie pocztowym na adres organu, zgodnie z trybem przewidzianym w art. 54 § 1 Ppsa.
Trzeba bowiem zauważyć, że wniesienia skargi po upływie terminu do organu nie sanuje czynność złożenia tego środka prawnego bezpośrednio Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w czasie biegu terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 Ppsa. W takiej sytuacji skarżący traci kontrolę nad zachowaniem terminu do wniesienia skargi i nie ma wpływu na to w jakim dniu skarga ta zostanie przez Sąd do organu wniesiona. Na "barki" skarżącego spada więc ryzyko dokonania w terminie czynności przez inny podmiot. W takim przypadku przyjmuje się, że termin do zaskarżenia decyzji jest zachowany tylko wówczas, gdy skarga zostanie przed upływem terminu do jej wniesienia przekazana przez Sąd właściwemu organowi. W związku z tym za dzień wniesienia skargi należało uznać dopiero dzień przesłania skargi przez NSA na adres organu.

Kodeks postępowania administracyjnego nie zawiera normy, która by wprost regulowała kwestię skutków prawnych skierowania decyzji do osoby zmarłej. Zmarły nie może mieć ani zdolności prawnej, ani być podmiotem praw i obowiązków z zakresu prawa administracyjnego. Podstawową regułą postępowania administracyjnego jest prowadzenie go wobec osób żyjących. W stosunku do osoby zmarłej nie można ani wszcząć postępowania, ani prowadzić postępowania, ani skierować do osoby zmarłej decyzji. Skoro w przedmiotowej sprawie doszło do wydania decyzji w stosunku do osób zmarłych to należy przyjąć, że są one obarczone wadą nieważności. Skierowana została bowiem do osoby niebędącej stroną w sprawie.

Podkreśla się przy tym, że interes prawny winien być: indywidualny, konkretny, aktualny, obiektywnie sprawdzalny i istniejący w określonym stanie faktycznym. Istnienie jego zaś oznacza możliwość wskazania przez stronę konkretnego przepisu prawa materialnego, stanowiącego podstawę jej prawnego zaangażowania w sprawie.
Z tego powodu odmowa wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji ze względu na brak istnienia interesu prawnego po stronie wnioskodawcy nie może być traktowana jako naruszenie przepisu art. 77 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowiącego, że każdy ma prawo do wynagrodzenia szkody, jaka została mu wyrządzona przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej. Odmowa wszczęcia postępowania nadzorczego jest bowiem - jak wyżej wspomniano - uregulowana w przepisach procedury administracyjnej a więc jest przewidziana przez ustawodawcę a ponadto jest to jedynie instytucja o charakterze procesowym a więc decyzja odmawiająca wszczęcia postępowania nie rozstrzyga, pod względem materialnoprawnym, o jakiejkolwiek szkodzie i odszkodowaniu.

Za wykonywanie działalności gospodarczej w rozumieniu art. 30b ust. 4 u.p.d.o.f. należy uznać całokształt działań podatnika, które można zakwalifikować jako służące celom prowadzonej przez podatnika aktywności gospodarczej. Są to nie tylko działania polegające na wytwarzaniu, wykorzystywaniu czy sprzedaży rzeczy, jak też świadczeniu usług lecz wszelkie czynności związane w sposób pośredni z ową aktywnością gospodarczą, jak np. wszelkie czynności organizatorskie, zabezpieczające. Można tutaj mówić o wszystkich czynnościach podatnika będących konsekwencją podjęcia przez niego działalności gospodarczej.
Z literalnego brzmienia przepisu art. 30b ust. 4 u.p.d.o.f. nie wynika zatem, aby ustawodawca ograniczył jego stosowanie jedynie do podmiotów, których przedmiotem działalności gospodarczej jest obrót papierami wartościowymi, udziałami oraz instrumentami finansowymi.