Wyrok
WSA
z dnia 2 kwietnia 2009 r. sygn. akt I SA/Rz 20/09
Zarobkowy
charakter prowadzonej działalności jest kategorią
obiektywną i
wiąże się z pewną potencjalną możliwością
uzyskiwania dochodów, w
oderwaniu od jej faktycznego wymiaru, czyli wyniku
finansowego jej
prowadzenia.
Wyrok
niepublikowany
Wyrok
WSA
z dnia 15 kwietnia 2009 r. sygn. akt I SA/Łd 175/09
1.
Gdy wykładnia językowa daje wyniki niepewne musi
być wspierana przez wykładnię systemową i
funkcjonalną, także po to by wzmocnić rezultat
wykładni językowej i by sprawdzić, czy nie
prowadzi ona do sprzeczności w systemie prawa.
Niedopuszczalna jest bowiem wykładnia, w
rezultacie której zaistniałby warunek niemożliwy
do spełnienia. Byłoby to sprzeczne z założeniem
racjonalności prawodawcy.
2. Staranność przekazywania adresatowi
uzasadnienia własnych argumentów
wykorzystywanych przy formułowaniu treści
decyzji podatkowej jest istotnym elementem funkcji
perswazyjnej uzasadnienia.
Wyrok
niepublikowany
Wyrok
WSA
z dnia 9 kwietnia 2009 r. sygn. akt I SA/Ol 110/09
1.
Przepis art. 122 Ordynacji podatkowej wymaga, aby
organ podatkowy zebrał "cały" materiał
dowodowy konieczny dla rozstrzygnięcia sprawy
podatkowej. Organ nie może zatem ograniczyć się
do przeprowadzenia tylko niektórych dowodów,
kierując się z góry przyjętym założeniem, że
inne dowody są zbędne.
2. Zasada prawdy materialnej zakreśla płaszczyznę
obowiązków organu podatkowego w dokonywaniu
ustaleń faktycznych, które powinny być ujmowane
całościowo, nie zaś fragmentarycznie lub
pozbawione pełnego kontekstu.
3. Wadliwe ustalenie stanu faktycznego nie może służyć
prawidłowej jego subsumcji do odpowiednich norm
prawa materialnego. Dopiero gdy zostanie ustalony
stan faktyczny, zgodnie z dyrektywami wynikającymi
z art. 122, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej,
to wówczas będzie można ocenić, w jaki sposób
skonfrontowano stan faktyczny z normami prawa
materialnego, a więc czy dokonano prawidłowej
czy też błędnej ich wykładni.
4. Na gruncie ustawy o VAT, brak danych nabywcy w
rejestrze prowadzonym w państwie obcym nie
stanowi wystarczającej przesłanki do
zakwestionowania eksportu i sprzedaży towaru
podmiotom zagranicznym.
Wyrok
niepublikowany
Wyrok
WSA
z dnia 8 kwietnia 2009 r. sygn. akt I SA/Sz 55/09
Za
rażące naruszenie prawa uznaje się sytuacje,
gdy np. decyzja pozostaje w oczywistej sprzeczności
z treścią przepisu prawa i gdy charakter
naruszenia prawa powoduje, że decyzja nie może
być akceptowana, jako akt wydany przez organ
praworządnego państwa. Ponadto, rażące
naruszenie prawa ma miejsce w sytuacji, gdy z
analizy okoliczności sprawy wynika naruszenie
przepisu prawa, którego treść bez żadnych wątpliwości
interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim
rozumieniu. Naruszenie prawa będzie także miało
charakter "rażący", gdy decyzja podjęta
została wbrew wyraźnemu nakazowi lub zakazowi
przewidzianemu w danym przepisie prawa, albo wbrew
tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem,
czy też obowiązek uchylono.
