Wyrok WSA
z dnia 18 lipca 2008 r. sygn. akt VIII SA/Wa 110/08
1. W sytuacji, gdy podatnik złożył
korektę deklaracji w załączeniu do wniosku o stwierdzenie nadpłaty, wykazując
wysokość zobowiązania w mniejszej kwocie od uprzednio wykazanej, a organ
podatkowy kwestionuje wysokość zobowiązania podatkowego wynikającą ze
skorygowanej deklaracji (zeznania), to obowiązany jest w pierwszej kolejności
określić w formie decyzji prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego, a
następnie rozstrzygnąć co do istoty wniosek podatnika o stwierdzenie nadpłaty.
2. Wykładnia językowa art. 72 § 1 ustawy o podatku akcyzowym prowadzi do
wniosku, że oznaczenie wyrobów (produktów) stosownymi kodami i symbolami jest
niezbędne do tego, aby zostały one uznane za alkohol etylowy.
3. Dowód z opinii statystycznej podlega ocenie na zasadach przewidzianych w
art. 191 Ordynacji podatkowej. Wyrok
niepublikowany
Wyrok WSA
z dnia 6 maja 2008 r. sygn. akt III SA/Gl 41/08
1. Rażącym naruszeniem prawa jest
sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem a treścią przepisu. Taka sytuacja ma
miejsce wówczas, gdy załatwienie sprawy decyzją administracyjną stanowi
zaprzeczenie jej stanu prawnego.
2. Szeroko rozumiane postępowanie w sprawach celnych, co do zasady nie jest
postępowaniem administracyjnym, ponieważ obowiązuje tutaj zasada
samoobliczania należności celnych, które w przywozie są wymagalne według
stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według
stawek w tym dniu obowiązujących.
3. Złożenie zgłoszenia celnego podpisanego przez zgłaszającego lub jego
przedstawiciela jest równoznaczne ze złożeniem przez zgłaszającego oświadczenia
o prawdziwości danych zawartych w zgłoszeniu celnym oraz autentyczności załączonych
do niego dokumentów Wyrok
niepublikowany
Wyrok WSA
z dnia 9 lipca 2008 r. sygn. akt III SA/Gl 110/08
1. Pojęcie prawa w sprawach
podatkowych wykracza poza definicję przepisów prawa podatkowego zawartą w
art. 3 pkt 2 O.p., rozumianych jako przepisów ustaw podatkowych oraz wydanych
na ich podstawie aktów wykonawczych. Pod pojęciem prawa należy rozumieć nie
tylko prawo krajowe, ale też prawo wspólnotowe pierwotne i wtórne obowiązujące
w świetle orzecznictwa ETS.
2. Postanowienia prawa wspólnotowego wiążą przed prawem krajowym nie tylko
państwa członkowskie, ale także ich obywateli.
3. Ważność aktu wspólnotowego i jego skutek w państwie członkowskim nie może
być kwestionowany w formie zarzutu, że sprzeciwiają się one prawom
podstawowym określonym w konstytucji danego państwa lub konstytucyjnym zasadom
ustrojowym.
4. Z zasady pierwszeństwa prawa wspólnotowego wynika wniosek, że krajowy
organ władzy stosując prawo jest zobowiązany pominąć normę krajową w
takim zakresie, w jakim jest ona sprzeczna z normą wspólnotową.
5. Zgodność z prawem wspólnotowym oznacza zgodność z normami wynikającymi
z ustalonego wzorca tego prawa rozumianego w sensie dosłownym jako prawo
stanowione (pierwotne i pochodne), jak również zgodność nawet z celami tego
prawa wyrażonymi w TWE oraz preambułach, protokołach i załącznikach do
danego aktu. Przy konstruowaniu wzorca prawa wspólnotowego należy uwzględnić
także orzecznictwo ETS kształtujące rozumienie danych norm i rozwijające
zasady ogólne.
6. Zastosowanie prawa wspólnotowego w sprawach podatkowych nie jest obowiązkiem
tylko sądów administracyjnych, ale także organów władzy państwa, czyli
organów podatkowych.
7. Analiza przepisu ogólnego art. 6 ust. 1 Dyrektywy horyzontalnej i przepisu
szczególnego art. 21 ust. 5 Dyrektywy energetycznej prowadzi do wniosku, że w
przypadku wyrobu akcyzowego, jakim jest energia elektryczna, za moment powstania
obowiązku podatkowego należy przyjąć dostawę energii elektrycznej przez
dystrybutora lub redystrybutora konsumentowi, czyli z chwilą dopuszczenia do
konsumpcji.
8. Jeśli nie występuje sprzeczność przepisu krajowego ze wspólnotowym w pełnym
zakresie obowiązywania jego normy, a jedynie w pewnej jej części, to nie
zachodzi podstawa do pominięcia takiej normy w konkretnej sprawie ze względu
na zasadę pierwszeństwa i bezpośredniego skutku prawa, a tylko konieczność
dokonania jej prowspólnotowej wykładni. Wyznaczając granice stosowania normy
krajowej przy wykładni zgodnej z prawem wspólnotowym należy nadać jej nowe
"wspólnotowe" znaczenie. Wyrok
niepublikowany
Wyrok WSA
z dnia 12 czerwca 2008 r. sygn. akt III SA/Gl 42/08
1. W przypadku przedstawicielstwa pośredniego
dłużnikiem jest również osoba, na rzecz której składane jest zgłoszenie
celne. Jeżeli zgłoszenie celne o objęcie towaru jedną z procedur określoną
w art. 201 ust. 1 WKC zostało sporządzone na podstawie danych, co spowodowało,
że należności celne przywozowe nie zostały pobrane lub zostały pobrane w
kwocie niższej niż prawnie należna, osoby, które dostarczyły tych danych,
wymaganych do sporządzenia zgłoszenia, i które wiedziały lub powinny były
wiedzieć, że dane te są nieprawdziwe, mogą również zostać uznane za dłużników
zgodnie z obowiązującymi przepisami krajowymi.
2. Przedstawicielstwo udzielone agencji celnej w trybie art. 5 Rozporządzenia
Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy
Kodeks Celny (Dz. U. UE L 302 z dnia 19 października 1992 r. ze zm.), niezależnie
od jego zakresu, nigdy nie przeradza się w pełnomocnictwo, o jakim mowa w art.
136 i art. 137 ustawy Ordynacja podatkowa po wszczęciu z urzędu postępowania
administracyjnego w sprawie celnej. W sytuacji kiedy administracyjne postępowanie
celne wszczynane jest z urzędu, jego stroną jest osoba wskazana w art. 4 pkt.
1) WKC, która dopiero po doręczeniu jej odpisu postanowienia o wszczęciu postępowania
administracyjnego może skutecznie ustanowić pełnomocnika. Wyrok
niepublikowany