Wyrok WSA
z dnia 21 maja 2008 r. sygn. akt I SA/Gd 43/08
1. Granicą praw i obowiązków Sądu
wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową.
Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań
organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku
prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.
2. W procesie interpretacji prawa konieczne jest uwzględnianie nie tylko
brzmienia przepisu prawa wspólnotowego, lecz także kontekstu, w jakim ten
przepis występuje oraz celu normy, której część stanowi
3. Decydującym o prawie podatnika do skorzystania z obniżenia podatku należnego
o wynikający z faktur podatek naliczony jest powstanie obowiązku podatkowego w
odniesieniu do podatku podlegającego odliczeniu oraz związek zakupu z działalnością
opodatkowaną przy spełnieniu warunków formalnych związanych z realizacją
tego prawa, opisanych w art. 18 VI Dyrektywy (posiadanie faktury). Nie można
zatem podzielić stanowiska, że sam fakt posiadania faktury uprawnia do obniżenia
podatku, w sytuacji gdy ustalone w sprawie okoliczności świadczą o tym, że
transakcja nie została faktycznie dokonana. Powstanie obowiązku podatkowego wiąże
się bowiem z dokonaniem czynności podlegającej opodatkowaniu.
4. Prawo wspólnotowe nie dopuszcza możliwości pozbawienia prawa do odliczenia
podatku z uwagi okoliczności wynikające z działań nieuczciwego kontrahenta,
w sytuacji gdy podatnik dochował należytej staranności przy jego wyborze tj.
nie wiedział i nie miał możliwości uzyskania wiedzy, co do nieuczciwości
drugiej strony transakcji. Oznacza to jednak także to, że podatnik traci prawo
do odliczenia podatku po pierwsze w sytuacji gdy takiej staranności nie dochowa
i dokona transakcji, pomimo, iż przynajmniej mógł się spodziewać, że
transakcja ta stanowi nadużycie. Po drugie, prawo do odliczenia nie będzie tym
bardziej przysługiwało podatnikowi, który wiedział, że transakcja stanowi
nadużycie podatkowe, w tym jest transakcją fikcyjną. Wyrok
niepublikowany
Wyrok WSA
z dnia 21 maja 2008 r. sygn. akt I SA/Gd 44/08
1. Fakt, że po otrzymaniu sporządzonego
przez kontrahenta oświadczenia, podatnik podjął działania w celu sprawdzenia
jego statusu w urzędzie skarbowym (wykonany przez żonę podatnika telefon do
urzędu), świadczy o tym, że również on musiał mieć wątpliwości, co do
wiarygodności kontrahenta.
2. Art. 96 ust. 13 ustawy o VAT nie nakłada obowiązku każdorazowej
weryfikacji kontrahenta, co do stwierdzenia, czy był on uprawnionym do
wystawienia faktury VAT. Z powyższego przepisu wynika jedynie uprawnienie
podatnika do wystąpienia z wnioskiem do naczelnika urzędu skarbowego o
potwierdzenie, czy dany podmiot jest zarejestrowanym podatnikiem VAT. Jednak w
przypadku uzasadnionych wątpliwości, co do osoby kontrahenta, powinien to
czynić, a zaniedbanie w tym zakresie ma wpływ na ocenę czy podatnik dochował
należytej staranności w jego wyborze. Wyrok
niepublikowany
Wyrok WSA
z dnia 7 lipca 2008 r. sygn. akt I SA/Gl 44/08
1. Przychodem w rozumieniu art. 12 ust.
4 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych będzie dopiero uiszczenie
(otrzymanie) przez nabywcę ceny akcji. Wszystkie natomiast czynności związane
z emisją nowych akcji lub jej organizacją, a także wydatki ponoszone na te
czynności, nie są związane z przychodami otrzymanymi na podwyższenie lub
utworzenie kapitału zakładowego, bowiem są to wydatki zmierzające do powiększenia
kapitału, a nie wydatki związane z przychodem otrzymanym na powiększenie
kapitału, a skoro tak, wydatki te spełniają ogólną normę kosztu uzyskania
przychodu wynikającą z treści art. 15 ust. 1 updop, gdyż nie są wymienione
jako wydatki nie stanowiące kosztów uzyskania przychodów, określonych w art.
16 ust. 1 ustawy.
2. Nie stanowi interpretacji co do zakresu i zastosowania przepisów prawa
podatkowego, zacytowanie przepisów, bez wyjaśnienia ich treści, a zwłaszcza
ich zastosowania w konkretnej sprawie przez organy podatkowe. Wyrok
niepublikowany
Wyrok WSA
z dnia 19 marca 2008 r. sygn. akt I SA/Lu 40/08
1. Przytoczone brzmienie art. 20 ust. 3
w związku z ust. 1 u.p.d.o.f. oznacza, że nie może stanowić pokrycia wydatków
podatnika w roku podatkowym mienie zgromadzone w latach poprzednich pochodzące
z przychodów podlegających opodatkowaniu, lecz których podatnik nie zgłosił
organowi podatkowemu do opodatkowania do roku podatkowego objętego postępowaniem
podatkowym w przedmiocie przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach
lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych.
2. Dla opodatkowania przychodów, które nie mają pokrycia w ujawnionych źródłach
przychodów nie ma decydującego znaczenia w jakim okresie zostało zgromadzone
mienie. Istotne jest czy to mienie pochodzi ze źródeł opodatkowanych / które
podatnik zgłosił organowi podatkowemu do opodatkowania we właściwym czasie /
lub ze źródeł wolnych od opodatkowania.
3. Brzmienie art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. wyznacza zakres niezbędnego postępowania
dowodowego. Przesądza o rozłożeniu ciężaru dowodzenia okoliczności
istotnych dla rozstrzygnięcia podatkowego. W sytuacji kiedy organ podatkowy
ustali nadwyżkę wydatków podatnika nad zeznanym dochodem, w interesie
podatnika pozostaje wykazanie, że jego wydatki znajdują pokrycie w źródłach
przychodu już opodatkowanych lub z mocy ustawy zwolnionych od podatku.
4. Podatnik ma obowiązek wykazać, że zasoby na pokrycie wydatków w
rozpatrywanym roku podatkowym pochodzą nie z jakichkolwiek przychodów, lecz wyłącznie
z przychodów, które były opodatkowane lub podlegały zwolnieniu od podatku.
Wyrok niepublikowany